Trixie Whitley

Trixie Whitley is al jaren aan het tijdreizen. Ze beweegt zich door de wormgaten die trauma’s uit het verleden verbinden met vreugde in het heden — en ontmantelt en heropbouwt haar leven met woorden en muziek. “Sinds ik voor het laatst muziek uitbracht, is er heel wat gebeurd in mijn leven — er zijn dingen geëindigd en nieuwe begonnen. Dat voelt vaak niet bepaald comfortabel,” vertelt ze. “Maar door alles heen had ik de muziek.”

Het resultaat is Folded Time, een album met negen nummers dat op een nog aan te kondigen datum verschijnt bij Unday Records. Het is een plaat “over verlies en het herbekijken van dingen vanuit een ander perspectief”, vertelt ze. “Van mijn relaties tot de politiek: dat alles sijpelt door in dit werk. De afgelopen zeven jaar stonden echt in het teken van de confrontatie met mijn eigen onderdrukte gedachten, met wie ik ben als moeder en met de manier waarop dat mijn kijk op de wereld verandert.”

Want uiteindelijk kunnen wonden pas helen wanneer we erkennen dat ze bestaan — wanneer we het proces van genezing in gang zetten. Voor Whitley vindt dat helingsproces zijn weg naar haar muziek. “Wanneer ik zing en speel, komen al die aspecten van mijn vrouw-zijn op een heel lichamelijke, intense manier tot leven. Dan vallen ze op hun plek,” zegt ze. “Ik worstel met mijn eigen kracht. Ook dat is de voorbije jaren een belangrijk onderdeel van deze reis geweest: mijn eigen kracht onder ogen zien en er niet meer zo bang voor zijn — voor het meisje dat ik was en de vrouw die ik ben geworden.”