Zimmerman + Philemon

De meest romantische plaat van de eenentwintigste eeuw maken. Dat was, in een notendop, het plan dat Simon Casier met 'Love Songs' voor ogen had. En het minste wat je kan zeggen, is dat hij dat voor elkaar heeft gekregen.

Het onderwerp van zijn liefde - Noémie Wolfs, u welbekend - had al eerder een love song cadeau gekregen. Ze was de inspiratie voor ‘You won my heart’ op debuutplaat 'The Afterglow'. Maar dit keer mocht het nog directer, nog onverbloemder. En de nummers graven toch net iets dieper dan 'i love you' en 'You’re beautiful'.

Verliefdheid zonder humor is nooit een lang leven beschoren. Ook op dat vlak zit het snor. Een plaat vol liefdesliedjes is een delicate evenwichtsoefening. Het komt erop aan het evenwicht te bewaren tussen cheesy sentiment en oprechte schoonheid.

Het resultaat is een bijzondere plaat met tien compacte, toegankelijke nummers die, door de fraaie strijkers-arrangementen meer dan eens aan de klassieke popsongs van Burt Bacharach doen denken. Tijdloos, maar toch modern. Lichtvoetig, maar nooit vrijblijvend. En altijd onverbloemd. Dat laatste is een uitloper van 'Wish You Were Here', het bloedstollende eerbetoon aan zijn overleden broer dat vorig jaar met lof werd overladen. Beide platen kwamen gelijktijdig tot stand, ook al kunnen ze qua vorm en en inhoud nauwelijks verder van elkaar liggen. Op 'Wish You Were Here' - één lange compositie van drie kwartier - was geen plaats voor beeldspraak of metaforen: het thema vroeg concrete taal. De dingen moesten bij de naam worden genoemd. Dat luchtte op, en daardoor durft Simon Casier het aan om zich ook op Love Songs van zijn meest kwetsbare kant te laten zien.

Support act: Philemon

Philemon brengt je begeesterende indie-folk met een hoek af. Anton De Boes, de songwriter achter Philemon, groeide op in een muzikaal nest. Als zoon van een Beatles-freak en een muzieklerares kreeg hij melodieën en toonladders met de paplepel ingegoten. Zijn eerste muzikale stappen zette hij dan weer als bassist bij verschillende groepen.

Met de vorige EPs ‘Hourglass’ en 'Familiar Stranger' oogste Anton heel wat lof bij nationale pers en radio en en regelde hij prompt voorprogramma’s van onder andere Andy Shauf, Dope Lemon, Phosphorescent en Jesca Hoop. Zelf zegt hij geïnspireerd te zijn door Elliott Smith en Wilco, maar voeg er gerust nog Father John Misty en verliefde tranen aan toe.