Naima Joris
Zwartomrande, intense songs die de pijn en het verdriet van een dierbare een plaats proberen te geven.
Funeral, Tonight’s The Night, Electro-Shock Blues, One Last Laugh In A Place Of Dying of Skeleton Tree. Het rouwproces bij het verlies van een dierbare levert niet zelden briljante kunst op.
De debuut EP van Naima Joris zegt véél, héél veel, met weinig woorden. Vijf songs, uitgepuurd, teruggebracht tot de kern. Nummers die spaarzaam zijn met taal en geluid en die de stilte niet schuwen en net daarom des te luider binnenkomen.
“Soon, I will get there soon. And we’ll meet again. We’ll get together like we used to like we should. Like I said we would.”
De single ‘Soon’ trapt Naima’s titelloze EP indrukwekkend af. Groots en intiem, Naima’s stem zalft en blazers gaan door merg en been wanneer woorden tekort schieten.
“I’ve got my heart and my soul and my heart is yours.”
'My Home' sluit de EP even sereen als indrukwekkend af met zacht gitaargetokkel en een melancholische eufonium partij. Daartussen tekent Naima, met nog drie andere songs (o.a. de single Bellybutton) een eigen, uniek universum uit. Donker, meeslepend en bloedmooi.
Naima Joris zong haar eerste nummers pas op haar 27ste en werd na verschillende samenwerkingen als backing vocalist bij o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud als gastzangeres gevraagd bij haar vader Chris Joris (bekend Belgisch jazzmuzikant) om haar stem verder te ontdekken als leadzangeres.
Ze nam daarna ruim de tijd om die stem een eigen repertoire te geven.
Deze titelloze EP is de eerste inkijk in dat repertoire. Een pakkende en indrukwekkende reis door de intiemste krochten van haar hart.
