Goldlink Fullres Diederik Craps 9

2020 - Come Together (open brief van Mike Naert)

18.12.2020

Mike Naert, algemeen en artistiek directeur van Het Depot, sluit dit k#kjaar af met een open brief.

11U46 Mike Naert Van Het Depot 003

De woorden van het jaar waren ‘lockdown’, ‘knuffelcontact’, ’coronaproof', ‘zoom’ en ‘social distance’. De leuzes dan weer ‘Blijf in uw kot’ en ‘houd afstand’. Dat is wat om te incasseren, als je business niet echt op het concept van ‘social distance’ gebouwd is, dan wel op het volledig tegenovergestelde: mensen samenbrengen.

Wanneer je aan iedereen vraagt waar ze ’t moeilijkst mee hebben, is het zonder enige twijfel het gebrek aan contact. Men wil weer samen zijn en met anderen dingen beleven. Wel, ik ook. Los van enige financiële context, mis ik het gewoel. Ik mis het gewoel in mijn café voor de toog. Ik mis de mensen die voor het podium van Het Depot samendrommen. Ik mis het collectief genieten van muziek, maar evenveel het babbeltje voor en na. Het gezever. De lach van de mensen als ze bekenden zien. De kus. De handshake. De knuffels. De ‘hoe is ’t? Ca va?’.

Dream baby dream

Als er één ding is dat muziek doet, is het mensen samenbrengen en even opgaan in een droom, in een moment van collectief genot. Na een gezamenlijk interview over de impact van de crisis op onze sector, wees collega Kurt Overbergh van Ancienne Belgique me op een song van Suicide, gecoverd door Bruce Springsteen: ‘Dream Baby Dream’. “Bekijk vooral het bijhorende filmpje”, zei hij. Doet u even hetzelfde?

En? Wenen, hè? Bruce Springsteen is sowieso de (tweede) beste live-performer van aller tijden (Prince blijft uiteraard voor altijd de beste). Springsteens concerten vatten helemaal waar het over gaat bij livemuziek, wat we vandaag missen en wat absoluut moet terugkomen. Je ziet de verbondenheid en het geluk tussen de muzikanten op het podium en de unieke interactie met de mensen in het publiek, alsof ze enkel voor jou en je gezelschap staan te spelen. Je ziet de traan en de grote glimlach op ieders gezicht. De magie van een concertavond is gewoonweg dàt collectieve genot. Eén zin uit 'Dream Baby Dream' vat onze missie voor de volgende maanden samen: 'We gotta keep the light burning.' Dat zullen we zeker niet nalaten.

Bruto nationaal geluk

Het ‘nieuwe normaal’ bestaat niet. Ik verafschuw het, omdat het het miskennen van verbondenheid is. Het is het miskennen van de essentie van wie we zijn. Mensen samenbrengen, is wat we doen in onze sector. Verbinden is solidariteit. En solidariteit zal ons uit deze donkere tijd moeten halen. De cultuur-, evenementen- en de horecasector zijn de meest solidaire en verbindende sectoren. We zijn met z’n allen in 2020 bijzonder solidair geweest in de inspanning van de zorgsector en voor de gezondheid van de ganse maatschappij. Dit is niet zonder zware financiële en zware mentale gevolgen voor alle fantastische, gepassioneerde mensen die normaal dag en nacht ons bruto nationaal geluk onderhouden. We doen dit met z’n allen omdat het gewoon nu even moet. Hard, maar solidariteit troef.

Vraag aan Johan Thijs, voorzitter Febelfin

Vorige week vielen mij twee solidariteitsboodschappen op: één van een grote bankier en één van een jonge vrouw die zelf kerstkaartjes had gemaakt en daarvan de opbrengst schonk aan LIVE2020, het solidariteitsfonds voor de Belgische livemuzieksector. Eén ervan was mooi en oprecht, de ander was bedrieglijk en daardoor extra cynisch. Ik neem even een citaat uit het persbericht van Febelfin van 9 december 2020: “We nemen als financiële instellingen meer dan ooit solidair onze maatschappelijke rol op. We willen onze klanten die het extra moeilijk hebben, maximaal bijstaan en onze verantwoordelijkheid nemen. – Johan Thijs, voorzitter Febelfin.”

Wel, beste Johan, onze sector heeft het extra moeilijk. Sinds 13 maart 2020 mogen er geen massa-evenementen meer doorgaan. De cultuur- en evenementensector was van de laatste negen maanden er vijf verplicht gesloten en vier zeer beperkt geopend. Wat wil dat in financiële termen zeggen? Zo goed als geen inkomsten. Voor 13 maart 2020 was onze sector één van de meest gezonde sectoren in onze economie. Sterker nog: er waren meer dan negentig procent gezonde bedrijven volgens Graydon. De overheid beseft dit en probeert ons er door te halen met allerlei steunmaatregelen zoals tijdelijke werkloosheid, overbruggingsrecht, beschermingsmechanismes, RSZ-kwijtscheldingen, etc. Daar hebben we met mensen in de Crisiscel Cultuur, het Live Sector Overleg en de Events Confederation voor gestreden en we zullen blijven vechten, zodat we overleven en terug veel mensen gelukkig kunnen maken. Laat het duidelijk zijn: voor het geluk in onze maatschappij zijn we wel degelijk één van de meest essentiële sectoren.

Het maakte ons blij te horen dat de banken betalingsuitstel verleenden aan de ondernemende bedrijven in onze sector, die recent hadden geleend om te investeren. We betaalden daar wél braaf negen maanden extra intrest voor. Een extra vraag, gericht aan Johan Thijs: bent u het eens dat de mensen in onze sector vallen onder “de klanten, die het extra moeilijk hebben”? Want, het zijn die klanten die u op 9 december heeft veroordeeld en uitgespuwd. Zij kunnen namelijk niet meer terecht bij uw banken. Deze klanten moeten na maanden van verplichte sluiting en grote maatschappelijke solidariteit terug hun aflossingen ophoesten. Met welke inkomsten? Dat blijft de hamvraag, want we blijven voorlopig nog toe. U verschuilt zich achter Europa en de European Bank Authority. Dat is ronduit shockerend. Als Europa ooit wil werken, zal het op basis van solidariteit zijn.

Geef mij maar Marthe. Zij maakte zelf een set kerstkaarten. Ze pakte ze zelf in en verkocht ze, zodat ze een paar duizend euro kon schenken aan LIVE2020. Dat solidariteitsfonds ondersteunt mensen die tussen de mazen van het financiële opvangnet vallen en al maanden moeten krabben om te overleven. Geef mij maar Chelle, de kok van Café Sport, het café waar ik mede-eigenaar van ben. Ondanks dat hij al negen maanden aan een serieus inkomstenverlies lijdt, is hij vrijwillig gaan koken voor Poverello. Samen met andere tijdelijk werkloze horecavolk kookt hij elke zaterdag voor mensen die geen eten meer kunnen betalen.

Solidariteit troef

Solidair zijn in de inspanning. Dat is de enige aanvaardbare kerstboodschap voor ons allen. Weet dat als we dat niet zijn, er veel mensen langer dan nodig grote nadelen zullen ondervinden van dit kl#te virus. Weet dat dat zaken langer moeten gesloten blijven. Weet dat concerten en andere cultuurvoorstellingen niet kunnen doorgaan. Maar weet vooral dat we elkaar nog langer niet gaan kunnen zien en vastpakken. Dat we niet terug collectief kunnen opgaan in de massa bij concerten of samen kunnen dansen en lachen. Dat we elkaar niet kunnen vastpakken als het wat moeilijker gaat. We willen dat het woord van het jaar, ‘knuffelcontact’, volgend jaar vergeten is en dat we terug met al onze contacten kunnen knuffelen. Toch? Come together, want enkel solidariteit zal de wereld redden.